nl en de

Volg mij via Strava

Blog

  • Op stoom voor de Green Divide: Brabantse Strade Bianche

    De Brabantse Strade Bianche staat bekend als dé gravelklassieker van Nederland. Afgelopen zondag lag er weer een prachtig parcours door het Land van Cuijk, met afwisselende stroken door onder meer de Staatsbossen van St. Anthonis, Molenheide, De Vilt, het Defensiekanaal, Landgoed Tongelaar en de Gasselse bossen.

    Mijn plan was simpel: rustig op gemiddeld tempo kilometers maken. Dat voornemen hield stand tot vlak na de start. Daar kwam ik twee ervaren gravelrijders op lichte Canyon bikes tegen. Hun uitnodiging om aan te haken kon ik natuurlijk niet afslaan.

    Het tempo ging meteen flink omhoog, een mooie vuurdoop voor mijn speciaal opgebouwde MTB. Een bewuste keuze voor ultra-endurance ritten, waar comfort, controle en fietshouding op wisselend terrein belangrijker zijn dan een paar gram minder gewicht. Op de snelle stroken moest ik met die zwaardere setup af en toe flink bijbenen en een gaatje dichtrijden, maar de fiets gaf geen krimp.

    Een geslaagde testrit op de Brabantse paadjes. De kop is eraf, de houding klopt en de focus kan nu vol op het volgende grote doel: de Green Divide van 300 kilometer!

  • Van afgedankt naar droomfiets

    Soms zie je een fiets waarvan iedereen denkt: die is op. Deze Scott CR1 carbon racefiets was er zo één. Versleten, vergeten en klaar voor de schroot. Toch zag ik iets anders: een sterk carbon frame dat een tweede leven verdiende.

    Na een complete opbouw met zorgvuldig gekozen onderdelen, waaronder een Shimano 105-groepset, en een nieuwe metallic blauwe lak, veranderde de Scott in een unieke racefiets. De zwarte carbon voorvork, gumwall banden en het bruine stuurlint maken het plaatje compleet.

    Het mooiste aan dit project is niet de fiets zelf, maar wat ermee is gebeurd. De nieuwe eigenaar werd zo enthousiast over zijn Scott dat hij de liefde voor het fietsen heeft ontdekt. Daar doe ik het voor: niet alleen fietsen een tweede leven geven, maar ook mensen inspireren om eropuit te gaan.

  • Limburgs Mooiste: niet elke rit eindigt zoals gepland

    Gisteren stond Limburgs Mooiste op het programma. Samen met Paul had ik me ingeschreven voor de rode route van 150 kilometer. We begonnen vol goede moed, maar al snel bleek dat het zo’n dag zou worden waarop alles tegenzat.

    Vroeg in de rit reed ik door een kuil met flinke gevolgen: beide banden waren direct lek. Na een bandenwissel konden we verder, maar de pech was nog niet voorbij. Bij het Drielandenpunt kochten we nieuwe reservebanden, een goede keuze achteraf, want na een afdaling klapte mijn voorband opnieuw. Daarbij ontdekte ik ook een lichte slag in mijn voorvelg.

    Door het slechte wegdek en problemen met de bandendruk kreeg ik veel meer rolweerstand dan normaal. Mijn benen liepen langzaam vol en de Limburgse klimmetjes werden steeds zwaarder.

    Bij de 100 kilometer was de tank leeg. Mijn voorband was inmiddels voor de vierde keer lek geraakt en doorgaan was niet meer verstandig. Ik besloot terug te keren naar de start en eindigde alsnog met 120 kilometer op de teller.

    Gelukkig was er ook een positief einde: Paul reed de volledige 150 kilometer uit. Respect daarvoor.

    Het werd niet de rit waarop ik had gehoopt, maar wel een herinnering dat doorzetten belangrijk is en dat verstandig stoppen soms de beste keuze is.

    Dit was de tweede keer dat ik Limburgs Mooiste reed. Ondanks alle pech onderweg kijk ik alweer vooruit naar volgend jaar. Met een gerepareerde fiets en een winter vol training hoop ik dan opnieuw aan de start te staan en alsnog af te rekenen met die 150 kilometer.